Text Size

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Ο αιφνίδιος θάνατος κατά τη διάρκεια αθλητικής δραστηριότητας σε φαινομενικά υγιείς αθλητές αποτελεί, αναμφίβολα, ένα δραματικό γεγονός με εξαιρετικά δυσάρεστες συνέπειες. Το συγκεκριμένο θέμα προβληματίζει τις ποδοσφαιρικές αρχές (FIFA, UEFA), οι οποίες έχουν αναλάβει τη σύσταση ειδικών επιτροπών, ώστε να αντιμετωπιστεί στον υπέρτατο βαθμό το φαινόμενο. Στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων αποδίδεται σε καρδιακή αρρυθμία, σε άτομα τα οποία έχουν συχνά κάποια συγγενή καρδιακή ανωμαλία άγνωστη μέχρι τη στιγμή της εμφάνισης του επεισοδίου.
Κατά την άσκηση αθλητικής δραστηριότητας λαμβάνουν χώρα διάφορες απαραίτητες καρδιαγγειακές προσαρμογές ανάλογα με τον τύπο της άσκησης και το φύλο του αθλητή.
Σε περίπτωση κάποιας προϋπάρχουσας παθολογικής κατάστασης το καρδιαγγειακό σύστημα αποτυγχάνει να προσαρμοστεί στις αυξημένες απαιτήσεις της άσκησης
Τα αίτια του αιφνίδιου θανάτου αποδίδονται σε καρδιαγγειακά αίτια σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό κατά 95,3% και μάλιστα σε διαταραχή του κοιλιακού καρδιακού ρυθμού στο 88%.

Τα πιο κοινά αίτια αιφνιδίου θανάτου είναι:
1. Η υπερτοφική καρδιοπάθεια η οποία είναι η πιο συχνή καρδιακή αρυθμία σε άτομα νεώτερα των 35 ετών.
2. Δεξιά κοιλιακή δυσπλασία.
3. Ιδιοπαθής αριστερή κοιλιακή δυσπλασία.
4. Δυσπλασίες των στεφανιαίων αγγείων.
5. Νεανική Αθηροσκλήρυνση.
6. Σύνδρομο Farfan.
7. Αθηροσκλήρυνση των στεφανιαίων αρτηριών σε άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των 35 ετών.

Για την τελευταία περίπτωση πρέπει να σημειωθεί ότι η τακτική άσκηση πριν η και μετά από κάποιο επεισόδιο εμφράγματος του μυοκαρδίου αποτελεί προστατευτικό παράγοντα που μειώνει τόσο την πιθανότητα θανάτου όσο και εμφάνισης νέου εμφράγματος.
Η πρόληψη αυτού του τραγικού γεγονότος της ξαφνικής απώλειας ενός νέου ατόμου στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι ζωτικής σημασίας.
Στην κατεύθυνση αυτή συμβάλλει ο λεπτομερής έλεγχος όλων όσων συμμετέχουν στον αθλητισμό με πλήρη καρδιολογικό και παθολογικό έλεγχο με τη βοήθεια ηλεκτροκαρδιογραφήματος, υπερηχογραφήματος καρδιάς και εργαστηριακών εξετάσεων. Επίσης η εκπαίδευση τόσο των αθλητών όσο και όλων όσων συμμετέχουν στην προπόνηση τους, την αποθεραπεία τους (φυσικοθεραπευτές κτλ). Στο χώρο των αθλητικών δραστηριοτήτων πρέπει παντοτε να βρίσκεται εκπαιδευμένο Ιατρικό και παραιατρικό προσωπικό ενώ η πρόσβαση σε οργανωμένες ιατρικές μονάδες πρέπει να είναι άμεση και χωρίς εμπόδια.